promenlivo

Птица ѕвездалија!Се сеќаваш ли

на птицата ѕвездалија што ја викаше

на рамо да ти постои? Да ми постоиш, викаше,

да ми поседиш, да попее, да лечи, да боли, да ме тагува. Птица да ми биде.

Очите да ми ги плакне. Да ми кроти, да ми клокоти , телото на убаво.

Се сеќаваш ли на птицата, ѕвездалија  што ја крсти?

Пред летот и’ метеше, место и’ правеше,

гулабите диви, сиви  да на jа засенат,

а питомите на гулабарите,  да не ја подлажат.

Се сеќаваш ли на птицата ѕвездалија, што ја нареди

со се’. Со сите салтанати  ја нареди, дур ја галеше,

дур ја пипкаше, епитетите и ги ронеше

наместо со зрцна ја ранеше, од рацете ти јадеше,

во скутот ти заспиваше.

Се сеќаваш ли? Одамна беше, или вчера,

од нешто се разболе и не летна птицата,

остана таа без ѕвездалија.

На кому му се потребни обичностите, Господи!

На денешново небо, нема место за излишна убавина.

Ти замавна со раката и рече, само обична  гулабица бела   била!

А такви има колку сакаш, и се почеша по темето… Се сеќаваш, нели?